پس از شهادت امام علی (ع ) حسن بن على (ع ) به خطبه ایستاد و خدا را ستود و بر او ثنا گفت و بر پیامبر درود فرستاد و سپس گفت :

<الا انه قد مضى فى هذه اللیلة رجل لم یدركه الاولون و لن یرى مثله الاخرون من كان یقاتل و جبرئیل عن یمینه و میكائیل عن شماله و الله لقد توفى فى اللیلة التى قبض فیها موسى بن عمران و رفع فیها عیسى بن مریم و انزل القرآن الا و انه ما خلف صفر و لا بیض الا سبعمائة درهم فضلت من عطائه اراد ان یبتاع بها خادما لاهله >¹

امشب مردى درگذشت كه پیشینیان به حقیقت او نرسیده اند و آیندگان هرگز مانند او را نخواهند دید. كسى كه چون نبرد مى كرد جبرئیل در طرف راست و میكائیل در طرف چپ او بودند. به خدا سوگند, در همان شبى وفات یافت كه موسى بن عمران درگذشت و عیسى به آسمان برده شد و قرآن نازل گردید. بدانید كه او زر و سیمى از خود برجا نگذاشت مگر هفتصد درم كه از مقررى او پس انداز شده بود و مى خواست با آن مبلغ براى خانواده اش خادمى بخرد.

سپس قعقاع بن زراره برخاست و گفت :

<رضوان الله علیك یا امیر المؤمنین , فوالله لقد كانت حیاتك مفتاح خیر و لو ان الناس قبلوك لا كلوا من فوقهم و عن تحت ارجلهم و لكنهم غمطوا النعمة و آثروا الدنیا على الاخرة>²

رضوان خدا بر تو باد اى امیر مؤمنان به خدا سوگند زندگیت كلید هر خیر بود, و اگر مردم ترا مى پذیرفتند از بالاى سر و زیر پاى خود مى خوردند و نعمت خدا آنان را فرا مى گرفت ; لیكن اینان نعمت را ناسپاسى كردند و دنیا را بر آخرت برگزیدند.

ابوالاسود دوئلى ابیات زیر را در رثاى على (ع ) سروده است :

الا ابلغ معاویه بن حب فلا قرت عیون الشامتینا

افى شهر الصیام فجعتمونا بخیر الناس طرا اجمعینا؟

قتلتم خیر من ركب المطایا و ذللها و من ركب السفینا

و من لبس النعال من حذاهاو من قر المثانى و المبینا

اذا استقبلت وجه ابى حسین رایت النور فوق الناظرینا

لقد علمت قریش حیث كانت بانك خیرهم حسبا و دینا³

به معاویة بن حرب بگویید كه چشمهاى شماتت كنندگان روشن مباد. آیا در ماه رمضان ما را به سوگ بهترین تمام مردم نشاندید؟ بهترین كسى را كشتید كه بر دامها سوار شد و آنها را رام كرد, برترین كسى كه نعلین بپا كرد و بهترین كسى كه آیات مثانى و كتاب مبین را خواند. اگر به روى پدر حسین بنگر ى فروغ او را مشاهد مى كنى كه بر فراز سر بینندگان پرتو انداخته است . اى على , قریش هركجا باشد دانسته است كه تو در حسب و دین بهترین آنان هستى .

از جمله كسانى كه درباره على (ع ) مرثیه گفته است صعصعة بن صوحان است كه در بلاغت و حاضر جوابى معروف بوده است . او چنین در سوگ امیرالمؤمنین (ع ) سخن گفت:

پدر و مادرم فداى تو باد اى امیر مؤمنان و گوارا باد بر تو (كرامتهاى الهى ). همانا تو پاكیزه مولد و شكیبا و مجاهد بودى و به آنچه آرزو داشتى رسیدى و با خدا معامله پر سودى كردى و به سوى پروردگار خود شتافتى و او تو را با خوشى و نوید پذیرفت و فرشتگان بر تو گرد آمدند و در جوار مصطفى (ص ) ساكن شدى و خداوند تو را در جوار او قرار داد و منزلتى مانند منزلت او به تو عطا كرد و از جام خود سیراب فرمود:

از خداى خود (كه پیروى از تو را بر ما منت نهاد و توفیق داد كه به روش تو عمل كنیم و دست دوستانت بوده و دشمن دشمنانت باشیم ) مسئلت مى كنیم كه ما را با تو محشور سازد, زیرا به مرتبه اى رسیدى كه پیش از تو كسى به آن نرسید و مقامى را به دست آوردى كه پیش از تو كسى به دست نیاورد. تو در راه خدا پیشاپیش پیامبر به بهترین صورت جهاد كردى و دین خدا را استوار كردى و سنت را محكم ساختى و فتنه را خاموش كردی و اسلام به تو پایدار شد و دین به تو انتظام پذیرفت و مناقبى در تو گرد آمد كه در غیر تو جمع نشده است. پیش از هر كسى دعوت پیامبر (ص) را اجابت كردى و پیروى او را بر هر چیز دیگر مقدم داشتى و به یارى او پیشقدم شدى و با جان خود در راه خدا فداكارى كردى و شمشیر خود را براى یارى او از نیام بركشیدى . هر ستمكار سرسختى به وسیله تو شكست خورد و هر كافرى به دست تو خوار ش . كفر و شرك و ستم با دست تو بركنده شدند و گمراهان و سركشان را هلاك كردى . پس گوارا باد بر تو اى امیرالمؤمنین آنچه را كه خداوند از این مناقب و فضائل بر تو ارزانى داشت . نزدیكترین مردم به پیامبر بودى و قبل از همه ایمان آوردى و در علم و فهم از همه برتر و در یقین كاملتر و از همه شجاعتر و دلیرتر و سوابق تو در اسلام از همه بیشتر است .

پس خداوند ما را از اجر تو محروم نسازد, زیرا تو كلید خیرات بودى و در بدیها را به روى ما بستى . اما با شهادت تو درهاى بدى به روى ما باز شد و درهاى خیر بسته گردید. اگر مردم سخنان تو را مى شنیدند خیرات از بالا سر و از پایین پاى آنان روان مى شد, ولى افسوس كه دنیا را بر آخرت ترجیح دادند.

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

آخرین وصیت علی (ع) چه بود؟

امام علی(عصبغ بن نباته گوید: هنگامى كه امیرمؤمنان علیه‏السلام ضربتى بر فرق مباركش فرود آمد كه به شهادتش انجامید مردم بر در دارالاماره جمع شدند و خواستار كشتن ابن ملجم - لعنة الله - بودند. امام حسن علیه‏السلام بیرون آمد و فرمود: اى مردم! پدرم به من وصیت كرده كه كار قاتلش را تا هنگام وفات پدرم رها سازم. اگر پدرم از دنیا رفت تكلیف قاتل روشن است و اگر زنده ماند خودش در حق او تصمیم مى‏گیرد. پس بازگردید خدایتان رحمت كند.

مردم همه بازگشتند و من بازنگشتم. امام دوباره بیرون آمد و به من فرمود: اى اصبغ! آیا سخن مرا درباه پیام امیرمؤمنان نشنیدى؟ گفتم: چرا. ولى چون حال او را مشاهده كردم دوست داشتم به او بنگرم و حدیثى از او بشنوم، پس براى من اجازه بخواه خدایت رحمت كند. امام داخل شد و چیزى نگذشت كه بیرون آمد و به من فرمود: داخل شو. من داخل شدم دیدم امیرمؤمنان علیه‏السلام دستمال زردى به سر بسته كه زردى چهره‏اش بر زردى دستمال غلبه داشت و از شدت درد و كثرت سم پاهاى خود را یكى پس از دیگرى بلند مى‏كرد و زمین مى‏نهاد. آن گاه به من فرمود: اى اصبغ آیا پیام مرا از حسن نشنیدى؟ گفتم: چرا، اى امیرمؤمنان، ولى شما را در حالى دیدم كه دوست داشتم به شما بنگرم و حدیثى از شما بشنوم. فرمود: بنشین كه دیگر نپندارم كه از این روز به بعد از من حدیثى بشنوى.

بدان این اصبغ، كه من به عیادت رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم رفتم همانگونه كه تو اكنون آمده‏اى، به من فرمود: اى اباالحسن، برو مردم را جمع كن و بالاى منبر برو و یك پله پایین‏تر از جاى من بایست و به مردم بگو: «هش دارید،هر كه پدر و مادرش را ناخشنود كند لعنت‏خدا بر او باد. هش دارید، هر كه از صاحبان خود بگریزد لعنت‏خدا بر او باد. هش دارید هر كه مزد اجیر خود را ندهد لعنت‏خدا بر او باد.»

اى اصبغ، من به فرمان حبیبم رسول الله صلى الله علیه و آله و سلم عمل كردم، مردى از آخر مسجد برخاست و گفت: اى اباالحسن، سه جمله گفتى، آن را براى ما شرح بده. من پاسخى ندادم تا به نزد رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم رفتم و سخن آن مرد را بازگو كردم.

اصبغ گفت: در اینجا امیرمؤمنان علیه‏السلام دست مرا گرفت و فرمود: اى اصبغ، دست‏خود را بگشا. دستم را گشودم. حضرت یكى از انگشتان دستم را گرفت و فرمود: اى اصبغ، رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم نیز همین گونه یكى از انگشتان دست مرا گرفت، سپس فرمود: هان، اى اباالحسن، من و تو پدران این امتیم هر كه ما را ناخشنود كند لعنت‏خدا بر او باد. هان كه من و تو مولاى این امتیم هر كه از اجرت ما بكاهد و مزد ما را ندهد لعنت‏خدا بر او باد. آن گاه خود آمین گفت و من هم آمین گفتم.

اصبغ گوید: سپس امام بیهوش شد،باز به هوش آمد و فرمود: اى اصبغ آیا هنوز نشسته‏اى؟ گفتم: آرى مولاى من. فرمود: آیا حدیث دیگرى بر تو بیفزایم؟

گفتم: آرى خدایت از مزیدات خیر بیفزاید. فرمود: اى اصبغ! رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم در یكى از كوچه‏هاى مدینه مرا اندوهناك دید و آثار اندوه در چهره‏ام نمایان بود. فرمود: اى اباالحسن! تو را اندوهناك مى‏بینم؟ آیا تو را حدیثى نگویم كه پس از آن هركز اندوهناك نشوى؟ گفتم: آرى، فرمود: چون روز قیامت‏شود خداوند منبرى بر پا دارد برتر از منابر پیامبران و شهیدان، سپس خداوند مرا امر كند كه بر آن بالا روم، آن گاه تو را امر كند كه تا یك پله پایین‏تر ازمن بالا روى، سپس دو فرشته را امر كند كه یك پله پایین‏تر از تو بنشیند و چون بر منبر جاى گیریم احدى از گذشتگان و آیندگان نماند جز آنكه حاضر شود. آن گاه فرشته‏اى كه یك پله پایین‏تر از تو نشسته ندا كند: اى گروه مردم; بدانید: هر كه مرا مى‏شناسد كه مى‏شناسد و هر كه مرا نمى‏شناسد خود را به او معرفى مى‏كنم، من «رضوان‏» دربان بهشتم، بدانید كه خداوند به من و كرم و فضل و جلال خود مرا فرموده كه كلیدهاى بهشت را به محمد بسپارم و محمد مرا فرموده كه آنها را به على بن ابى‏طالب بسپارم، پس گواه باشید كه آنها را بدو سپرده‏ام.

سپس فرشته دیگر كه یك پله پایین‏تر از فرشته اولى نشسته بر مى‏خیزد و به گونه‏اى كه همه اهل محشر بشنوند ندا كند: اى گروه مردم، هر كه مرا مى‏شناسد كه مى‏شناسد و هر كه مرا نمى‏شناسد خود را به او معرفى مى‏كنم، من «مالك‏» دربان دوزخم، بدانید كه خداوند به من و فضل و كرم و جلال خود مرا امر فرموده كه كلیدهاى دوزخ را به محمد بسپارم و محمد مرا امر فرموده كه آنها را به على بن ابى‏طالب بسپارم، پس گواه باشید كه آنها را بدو سپردم. پس من كلیدهاى بهشت و دوزخ را مى‏گیرم. آن گاه رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم به من فرمود: اى على، تو به دامان من مى‏آویزى و خاندانت‏به دامان تو و شیعیانت‏به دامان خاندان تو مى‏آویزند. من (از شادى) دست زدم و گفتم: اى رسول خدا، همه به بهشت مى‏رویم؟ فرمود: آرى به پروردگار كعبه سوگند.

اصبغ گوید: من جز این دو حدیث از مولایم نشنیدم كه حضرتش چشم از جهان پوشید درود خدا بر او باد١.

نویسنده: رحمانی همدانی، احمد

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

شما را به ترس از خدا وصيت مى كنم و وصيت مى كنم كه در طلب دنيا مباشيد، هر چند، دنيا شما را طلب كند، بر هر چه دنيايى است و آن را به دست نمى آوريد يا از دست مى دهيد، اندوه مخوريد. سخن حق بگوييد و براى پاداش آخرت كار كنيد.
ظالم را دشمن و مظلوم را ياور باشيد.
شما دو تن و همه فرزندان و خاندانم را و هر كس را كه اين نوشته به او مى رسد، به ترس از خدا و انتظام كارها و آشتى با يكديگر سفارش ‍ مى كنم . كه از رسول خدا (صلى الله عليه و آله ) شنيدم كه مى گفت آشتى با يكديگر برتر است از يك سال نماز و روزه .
خدا را، خدا را، درباره يتيمان . مباد آنها را روزى سير نگه داريد و ديگر روز گرسنه و مباد كه در نزد شما تباه شوند.
خدا را، خدا را، درباره همسايگان ، همسايگان ، سفارش شده پيامبرتان (صلى الله عليه و آله ) هستند. رسول الله (صلى الله عليه و آله ) همواره درباره آنان سفارش مى كرد، به گونه اى كه گمان برديم كه برايشان ميراث معين خواهد كرد.
خدا را، خدا را، درباره قرآن ، مباد كه ديگران در عمل كردن به آن بر شما پيشى گيرند.
خدا را، خدا را، درباره نماز، كه نماز ستون دين شماست . خدا را، خدا را، درباره خانه پروردگارتان . مباد تا هستيد آن را خالى بگذاريد كه اگر زيارت خانه خدا ترك شود، شما را در عذاب مهلت ندهند.
خدا را، خدا را، درباره جهاد به مال و جان و زبان خود در راه خدا، بر شما باد پيوند با يكديگر و بخشش به يكديگر و زنهار از پشت كردن به يكديگر و بريدن از يكديگر. امر به معروف و نهى از منكر را فرو مگذاريد، كه بدترين كسانتان بر شما سرورى يابند و از آن پس ، هر چه دعا كنيد به اجابت نرسد.
سپس فرمود: اى فرزندان عبدالمطلب ، نبينم كه در خون مسلمانان فرو رفته باشيد و بانگ برآوريد كه ، اميرالمؤ منين كشته شد. بدانيد كه نبايد به قصاص خون من جز قاتلم كشته شود. بنگريد اگر من از اين ضربت كه او زده است كشته شوم شما نيز يك ضربت بر او زنيد. اعضايش را مبريد، كه من از رسول الله (صلى الله عليه و آله ) شنيدم كه فرمود: بپرهيزيد از مثله كردن حتى اگر سگ گيرنده باشد

نهج البلاغه :ترجمه آیتی

اعمال لیالی قدر ودعاهای هرروز در همین صفحه.

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

شرح دعاي روز نوزدهم ماه مبارك رمضان/

آيت‌الله مجتهدي: عبادت، از بركات ماه رمضان است

خبرگزاري فارس: مرحوم آيت‌الله مجتهدي تهراني در شرح فرازهاي روز نوزدهم ماه مبارك رمضان مي‌گويد: خواندن دعا، عبادت كردن، تلاوت قرآن و قرائت دعاهايي مانند ابوحمزه از بركات رمضان است.

به گزارش خبرنگار آيين‌وانديشه فارس، در دعاي روز نوزدهم ماه مبارك رمضان مي‌خوانيم، «اللّهمّ وفّرْ فيهِ حَظّي من بَرَكاتِهِ وسَهّلْ سَبيلي الى خَيراتِهِ ولا تَحْرِمْني قَبولَ حَسَناتِهِ يا هادياً الى الحَقّ المُبين»
«خدايا زياد بگردان در آن بهره مرا از بركاتش و آسان كن راه مرا به سوى خيرهايش و محروم نكن ما را از پذيرفتن نيكيهايش اى راهنماى به سوى حـق آشكار.»

* شرح فرازهاي دعا

آيت‌الله مجتهدي تهراني در شرح فراز «اللّهمّ وفّرْ فيهِ حَظّي من بَرَكاتِهِ» مي‌گويد: ‌خدايا كاري كن كه از بركات ماه رمضان بهره‌ بسيار ببرم. حال بركات ماه رمضان چيست؟ خواندن دعا، عبادت كردن، تلاوت قرآن و قرائت دعاهايي مانند ابوحمزه از بركات رمضان است.
وي مي‌افزايد: آنها كه زبان عربي بلد نيستند، قرآن و مفاتيح ترجمه شده تهيه كنند و ترجمه آنچه را كه مي‌خوانند را بدانند.
وي ادامه مي‌دهد: ما در مفاتيح در دعايي مي‌خوانيم كه خدايا براي تاريكي قبرم گريه مي‌كنم. خدايا براي تنگي لحدم گريه مي‌كنم. آخر زندگي انسان قرار گرفتن در قبور است و حديث داريم كه شبانه‌روز، قبر ما 5 كلمه را صدا مي‌كند. قبر صبح به صبح مي‌گويد من خانه تنهايي تو هستم، براي خودت انيسي پيدا كن با انجام كار خير.
وي ادامه مي‌دهد: قبر همچنين به ما مي‌گويد كه منم خانه تاريكي تو، يك چراغي براي خودت بفرست. مي‌گويد؛ من خانه پر از كرم و عقرب توام، زهري بفرست تا كرم‌ها را بكشد.
اين مدرس بزرگ اخلاق در ادامه اظهار مي‌كند: در گذشته شخصي بود به نام حاج سعيد حق‌گو، مي‌گفت: در قم جنازه‌اي را برديم تا دفن كنيم، قبر پر از عقرب بود و هرچه از آنها را مي‌كشتيم باز هم در قبر مي‌جوشيدند و در آخر خسته شديم و جنازه را روي عقرب‌ها گذاشتيم و روي آن خاك ريختيم.
اين استاد اخلاق مي‌گويد: اين صداهاي قبر را بشنويم و در فكر مردن باشيم. ما آنچنان شيفته دنيا هستيم كه بيهوش شده‌ايم و آدمي كه بيهوش باشد،‌ هيچ نمي‌فهمد. از خدا بخواهيم ما را هوشيار كند.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در ادامه مي‌گويد: خدايا كاري كن از بركات ماه رمضان استفاده كنيم. برخي استفاده نمي‌كنند و حتي براي سحر بلند نمي‌شوند. براي استفاده از بركات ماه رمضان بايد هنگام سحر بيدار شد و دعا خواند و عبادت كرد. حتي آنانكه مسافر هستند و يا به علت بيماري روزه نمي‌گيرند، هم وقت سحر بيدار شوند و بهره ببرند.
وي ادامه مي‌دهد: بهره ماه رمضان بهشت و بهره‌هاي معنوي است. بهره‌‌هايي كه خدا مي‌دهد، معنوي‌اند كه بايد براي رسيدن به آنها دعا كرد.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در ادامه سخنان خود در شرح فراز «وسَهّلْ سَبيلي الى خَيراتِهِ» مي‌گويد: خدايا راه من به سمت خيراتش را آسان كن. رمضان خيرات بسياري دارد. آدم اگر بتواند افطاري دهد، خيرات كرده است. اگر تمكن مالي داريد، افطاري درست كنيد و به فاميل خود به خصوص آنانكه فقير هستند، افطاري بدهيد كه از كارهاي ثواب است.
وي با اشاره به اقداماتي كه در دهه‌هاي قبل براي گرايش كودكان و جوانان به مسجد انجام مي‌دادند، مي‌گويد: در مساجد حتي درخت توت مي‌كاشتند تا كودكان به هواي خوردن توت به مساجد بيايد؛ اما الان كاري نمي‌كنند تا جوانان به مساجد روي بياورند و مسجدها را بيشتر افراد مسن پر مي‌كنند.

* انجام گناه ما را از بركات رمضان محروم مي‌كند

اين استاد اخلاق ادامه مي‌دهد: در كار خير افراد فقير آبرومند شناسايي كنيد و به آنها كمك كنيد. از احوال همسايه‌هايتان با خبر شويد و اگر مستحق بودند به آنها كمك كنيد. اگر كسي خبر نداشته باشد و همسايه‌اش گرسنه باشد مورد اعتراض قرار مي‌گيرد و اگر با خبر باشد و كمك نكند، كافر است. حديث داريم كه كسي اگر همسايه‌اش گرسنه باشد، مسلمان نيست.
آيت‌الله مجتهدي تهراني همچنين در تشريح «ولا تَحْرِمْني قَبولَ حَسَناتِهِ» اظهار مي‌كند: خدايا من را از قبول حسنات محروم نكن. اگر دعاي ابوحمزه نماز شب و دعاي سحر مي‌خوانم و روزه مي‌گيرم، حسنات و ثواب اينها را به من بده و من را محروم نكن. يعني كاري نكنم كه آن حسنات از بين برود؛ چون آدم يك غيبت كند، حسنات كاري كه كرده از بين مي‌رود.
وي مي‌گويد: اگر كسي غيبت ديگري را بكند، تا 40 روز ثواب اعمال او در نامه اعمال آن شخص نوشته نمي‌شود و اين حديث است. غيبت كردن، دروغ گفتن، نگاه كردن به نامحرم، گمان بد به كسي زدن باعث مي‌شود كه حسنات آدمي از بين برود.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در خصوص فراز پاياني دعاي روز نوزدهم ماه رمضان مي‌گويد: از خدايي كه ما را به دين حق راهنمايي مي‌كني، خدا ما را به دين اسلام و مذهب شيعه دوازده‌ امامي راهنمايي كرده است. اينكه شيعه مرتضي علي (ع) هستيم خيلي مهم است. خدايا اين چند دعا را درباره ما مستجاب بفرما .

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

شرح دعاي روز هجدهم ماه مبارك رمضان

/

آيت‌الله مجتهدي: بالا آوردن دست هنگام دعا موجب تعجيل در اجابت مي‌شود

خبرگزاري فارس: مرحوم آيت‌الله مجتهدي تهراني در شرح فرازهاي دعاي روز هجدهم ماه مبارك رمضان مي‌گويد: در دعا هر دو دستتان را بلند كنيد و هرچه مي توانيد دستان خود را بلند كنيد. در اين حالت خدا زودتر حاجت مي‌دهد.

به گزراش خبرنگار آيين و انديشه فارس در دعاي روز هجدهم ماه رمضان مي‌گوييم: «اللّهمّ نَبّهْني فيهِ لِبَرَكاتِ أسْحارِهِ ونوّرْ فيهِ قلبي بِضِياءِ أنْوارِهِ وخُذْ بِكُلّ أعْضائي الي اتّباعِ آثارِهِ بِنورِكَ يا مُنَوّرَ قُلوبِ العارفين»
«خدايا آگاهم نما در آن براي بركات سحرهايش وروشن كن در آن دلم را به پرتو انوارش وبكار به همه اعضايم به پيروي آثارش به نور خودت اي روشني بخش دلهاي حق شناسان.»

* شرح فرازهاي دعا

آيت‌الله مجتهدي تهراني در شرح فراز «اللّهمّ نَبّهْني فيهِ لِبَرَكاتِ أسْحارِهِ» مي‌گويد: خدايا متوجه كن من را تا از بركات سحر ماه رمضان استفاده كنم. مردم از بركات سحر غالباً استفاده نمي‌كنند. در طول سال از سحر بايد استفاده كرد به خصوص در ايام ماه رمضان. حافظ مي‌گويد «‌آن گنج خداداد كه خدا داد به حافظ / از ورد شب و روز و دعاي سحري بود».
وي با بيان اينكه من مريد حافظ نيستم و برخي اين شاعر را رد مي‌كنند و برخي ديگر او را تأييد، اظهار مي‌كند: در موارد مشكوك نظريه ندهيد. من طرفدار و مريد حافظ نيستم؛ ولي اشعار او را مي‌خوانم و گاهي تفأل هم مي‌زنم. اگر هم حافظ، رد شود به اين معني نيست كه كتاب او را نخوانيم.
اين استاد اخلاق ادامه مي‌دهد: در شب اول قبر ملائكه نمي‌پرسند «من حافظ»؟ اگر هم پرسيدند؛ مي‌گويم نمي‌دانم. ولي ملائكه مي‌پرسند كه «من ربّك»، رب تو كيست؟ كه در پاسخ بايد گفت: «الله جل جلاله ربّي» اگر پرسيدند «من نبيّك» مي‌گويم: «محمدٌ نبيي». نكير و منكر اين سؤال‌ها را مي‌پرسند. سؤال ديگر «من امامك» است كه در پاسخ بايد گفت: «عليٌ امامي».
وي ادامه داد: وقتي كه اميرالمؤمنين حضرت زهرا (س) را دفن كرد، بالاي قبر ايستاده بود. نكير و منكر اين سؤالات را از حضرت زهرا (س) سؤال كردند و حضرت زهرا (س) خدا و پيامبر (ص) را معرفي كرد. گفتند؛ «من امامك» كه در جواب گفت: «هذا فتي، هذا امامي» اين جواني كه بالاي سر من ايستاده امام من است.
وي تأكيد كرد: خدا كند كه خوب بتوانيم جواب بدهيم و اگر موفق نشويم به خوبي جواب دهيم چه كار بايد كرد؟ يكي از دعاهايمان اين باشد كه خدايا هنگام مردن لال نميريم، شهادتين را به زبان بياوريم و دعاي عديله بخوانيم.
آيت‌الله مجتهد تهراني ادامه مي‌دهد: از بركات سحر استفاده كنيد و حتي آنها كه به دلايل شرعي روزه نمي‌گيرند نيز هنگام سحر بيدار شوند و دعا كنند و از بركات سحر بهره ببرند.
اين استاد بزرگ اخلاق در ادامه سخنان خود فراز «ونوّرْ فيهِ قلبي بِضِياءِ أنْوارِهِ» را مي‌خواند و مي گويد: خدايا قلبم را به ضياء سحر نوراني كن. سحر يك نور و روشنايي دارد و خدايا به آن روشنايي سحر قلبم را روشن كن. قلب‌هاي ما زنگ زده و چشم و گوش ما آلوده شده است؛ ديگر مانند گذشته با شور عبادت نمي‌كنيم. در ماه رمضان از خدا بخواهيم تا قلبمان را نوراني كند.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در توضيح «وخُذْ بِكُلّ أعْضائي الي اتّباعِ آثارِهِ» مي‌گويد: خدايا كاري كن تا تمام اعضاي من از آثار تو پيروي كند. در دعا هر دو دستتان را بلند كنيد و هرچه مي توانيد دستان خود را بلند كنيد. در اين حالت خدا زودتر حاجت مي‌دهد.
وي در پايان سخنان خود مي‌گويد: در آخر دعا مي‌خوانيم «بِنورِكَ» يعني به نور خودت اين دعاي من را مستجاب كن. حال مگر خدا نور دارد؟ بله «الله نور سماوات والارض». در آخر هم مي‌گوييم؛ «يا مُنَوّرَ قُلوبِ العارفين» اي خدايي كه قلب عارفين را نوراني كردي. اينها كه عارف حقيقي هستند نه عارف زباني. برخي ريش خود را مي‌تراشند و سبيل مي‌‌گذرانند و مي‌گويند كه من عارف هستم. از دل و عرفان و عشق دم مي‌زنند. اينها بچه‌بازي است. عرفاني كه توسط شخص تاريك چهره بيان مي‌شود، چه عرفاني است؟ يك وقت امام (ره) از عرفان صحبت مي‌كند و يك وقت آدمي كه محاسن ندارد از عرفان صحبت مي‌كند. اينها با هم متفاوت است. به هر حال، اي خدايي كه قلب عارفين را نوراني كردي، اين دعاها را درباره من مستجاب كن .

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

اللهم اهدنى فيه لصالح الاعمال واقض لى فيه الحوائج و الامال یا من لا يحتاج الى التفسير و السوال يا عالما بما فى صدور العالمين صل على محمد و اله محمد الطاهرين

خدايا ره نمايم در اين روز براى اعمال شايسته و بر آور برايم در آن حاجت ها و آرزوها را اى كه نيازى ندارى به تفسير و بازرسى اى داناى به آنچه در سينه هاى جهانيان است ، رحمت فرست بر محمد و خاندان پاكش

تاثير محبت خدا بر دل

دركتاب مصباح الشريعه از قول امام صادق(ع) نقل شده است:
محبت خدا وقتي كه بر قلب بنده اي بتابد، آن قلب را از هرچه غيراوست خالي مي كند.
حبيب خدا با اخلاص ترين مردم در باطن و راستگوترين مردم در گفتار و با وفاترين مردم در عهد و پيمان و پاكترين مردم در كردار و برگزيده ترين مردم در ذكر و عابدترين مردم در دل است. به او ملائكه هنگام مناجاتش به خود مي بالند و به سيمايش افتخار مي كنند.
به واسطه او، خدا شهرها را آباد و به كرامت او بندگانش را آرام مي كند، هرگاه بندگان خدا به واسطه او از خدا مسئلت نمايند، خداوند عطا مي كند و هم د

 هرگاه به واسطه او از خدا دفع بلا خواهند، دفع مي كند، مردم اگر منزلت و مقامش را نزد خدا بدانند، هر آينه تقرب نمي جويند به خدا مگر به واسطه خاك پاي او. 1
ـــــــــــــــــــــــــــــ

                                                ١-محجه البيضاء، ج 8، ص 8

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

مرحوم آيت‌الله مجتهدي تهراني در بخشي از شرح دعاي روز شانزدهم ماه مبارك رمضان مي‌گويد: حضرت مسيح مي‌گويد با سه گروه رفاقت كنيد كه يكي از آن‌ها كساني‌ هستند كه با ديدنشان به ياد خدا مي‌افتيم.

به گزارش فارس، در دعاي روز شانزدهم ماه مبارك رمضان مي‌خوانيم: «اَللّهُمَّ وَفِّقْنى فيهِ لِمُوافَقَةِ الاْبْرارِ وَجَنِّبْنى فيهِ مُرافَقَةَ الاْشْرارِ وَآوِنى فيهِ بِرَحْمَتِكَ اِلى دارِ الْقَرارِ بِاِلهِيَّتِكَ»
«خدايا موفقم دار در اين ماه به همراهى كردن با نيكان و دورم دار در آن از رفاقت با اشرار و جايم ده در آن به وسيله رحمت خود به خانه قرار و آرامش به معبوديت خود اي معبود جهانيان»

* شرح فرازهاي دعا

آيت‌الله مجتهدي تهراني در شرح «اَللّهُمَّ وَفِّقْنى فيهِ لِمُوافَقَةِ الاْبْرارِ» مي‌گويد: خدايا كاري كن كه من با افراد خوب موافقت كنم. مثلاً اگر در جايي رأي‌گيري است. اگر شخصي خوب است با او موافقت كنم و اگر بد است، به او رأي ندهم و در انتخابات رياست جمهوري و مجلس به افراد خوب رأي بدهم. در رأي‌گيري نگاه كنيم ببينيم چه كسي آدم خوبي است و خدمت خدا مي‌كند به او رأي دهم، نه به آنهايي كه به ما قول پست و مقام داده‌اند.
وي در ادامه به فراز بعدي دعا اشاره مي‌كند و مي‌گويد: «وَجَنِّبْنى فيهِ مُرافَقَةَ الاْشْرارِ» خدايا كاري كن من با بدها رفيق نشوم. جوان‌ با الوات ـ حتي اگر پسر عمويش باشد ـ رفاقت نكند. حال چون «رحم» ‌است، سلام و احوالپرسي كند؛ اما رفاقت نكند. نمي‌شود قطع «رحم» كرد اما از متدينين رفيق انتخاب كنيد.
اين عالم رباني در ادامه با اشاره به يك حديث اظهار مي‌كند: حواريون به حضرت مسيح گفتند كه ما به چه كساني رفاقت كنيم و حضرت مسيح فرمود: با 3 نفر. اول كسي كه نگاه به او تو را به ياد خدا بيندازد. دوم كسي كه حرف مي‌زند علم شما را زياد مي‌كند. سوم كسي كه با عملش رغبت شما به آخرت را زياد كنيد.
وي ادامه داد: هر كسي انسان را ياد خدا نمي‌اندازد و حتي هر عالمي هم ياد خدا را زنده نمي‌كند. از امام صادق (ع) سؤال كردند كه آيا اينكه نگاه كردن به عالم عبادت است، صحت دارد؟ و امام در پاسخ فرمودند كه كليت ندارد. نگاه كردن به صورت عالمي عبادت است كه تو را به ياد خدا بيندازد.
آيت‌الله مجتهدي تهراني تصريح مي‌كند: حديث داريم كه پيش هر عالمي ننشينيد مگر اينكه شما را از چند چيز به چند چيز دعوت كند؛ از شك به يقين، از رياكاري به اخلاص، از رغبت به دنيا به زهد در دنيا.
وي تأكيد مي‌كند: با كسي نشست و برخاست كنيد كه داراي علم باشد و در مباحثه‌ها چيزي به شما بياموزد و با كسي مجالست و مباحثت كنيد كه داراي علم باشد و در مباحثه‌ها چيزي به شما بياموزد و مجالست و مباحثت با كسي كه سواد ندارد بي‌فايده است. با كسي كه علم مي‌داند ولو اگر عمامه ندارد گفت‌وگو و رفاقت كنيد.
اين استاد بزرگ اخلاق ادامه مي‌دهد: رفاقت با كسي كه اهل عبادت و مستجاب است را سفارش مي‌كنم. كسي كه اهل نماز شب، زيارت، دعا و انجام مستحبات است.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در ادامه در شرح «وَآوِنى فيهِ بِرَحْمَتِكَ اِلى دارِ الْقَرارِ بِاِلهِيَّتِكَ» بيان مي‌كند: خدايا به رحمت خودت من را در بهشت جاي بده. به خدايي خودت. از خدا مي‌خواهيم كه به حق خدايي خودش، ما را در بهشت جاي بده.

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

میلاد سبط اکبر نبی مبارک باد 

بنا بر قول مشهور، امام حسن عليه السلام در پانزدهم ماه مبارك رمضان ، سال سوم هجرى در دوران زندگانى رسول اكرم صلى الله عليه والله متولد شد و هفت سال از عمر شريفش را در دامان پر مهر و محبت جدش سپرى كرد. اين سال ها اگر چه بسيار اندك بود، اما كافى بود تا سيماى كوچكى از شخصيت پيامبر عظيم الشاءن اسلام صلى الله عليه واله را در امام متبلور سازد آن حضرت را شايسته نشان افتخارى نمايد كه جدش بدو بخشيد، آن گاه كه برحسب روايت ،خطاب به امام حسن عليه السلام فرمود:
(( ((اءشبهت خلقى و خلقى ؛))
تو از لحاظ آفرينش و خلق و خوى (صورت و سيرت ) مانند من هستى .))
علامه پژوهشگر،على احمدى مى گويد:
اضافه مى كنم ، مصاحبت و همنشينى با بزرگان ، اثر روحى عظيمى بر انسان دارد؛كسى كه با بزرگى معاشرت كند و با شخصيت عظيمى مصاحبت داشته باشد، آن قدر از نورش بر او مى تابد و چنان عطر معنوى اش او را در بر مى گيرد كه موجب غناى نفس و تعالى ذات است .
احاديث فراوانى كه درباره معاشرت و انتخاب وارد شده ، بر اين معنا اشاره دارد. اميرالمومنين عليه السلام در خطبه قاصعه در مورد همنشينى و مصاحبت خود با پيامبر اكرم صلى الله عليه واله مى فرمايد :
(( ولقد كنت اتبعه اتباع الفصيل اثر امّه ، يرفع لى فى كل يوم من اخلاقه علما وياءمرنى بالاقتداء... .))
اضافه مى كنم : رسول اكرم صلى الله عليه واله نحله ارزشمندى به حسنين عليه السلام عطا كرد، آن گاه كه فرمود:(( ((اماالحسن فان له هيبتى و سؤ ددى و اءماالحسين فله جودى وشجاعتى ؛)) هيبت و سيادت من از براى حسن است ، و بخشش و شجاعتم از آن حسين .))
.عاطفه پيامبر بيانگر موضع اوست  
امام حسن عليه السلام محبوب ترين مردم نزد رسول اكرم صلى الله عليه واله بود؛ محبت حضرت نسبت به امام حسن و برادرش امام حسين عليه السلام به حدى بود كه خطبه خود را در مسجد قطع كرد و از منبر فرود آمد تا آن دو را در آغوش گرم خود بگيرد.
علاوه بر احاديث و اخبارى كه در اين باره گذشت ، روايات ديگرى نيز وارد شده كه در مباحث آتى خواهيم آورد؛ بايد بگوييم كه استقصاى تمام آنها در اين فرصت كوتاه ممكن نيست .
همه مى دانند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در موضع گيرى ها و تمام كارهايى كه انجام مى داد و يا از انجام دادن آنها اجتناب مى ورزيد، بر اساس ‍ منافع شخصى و خواسته هاى نفسانى يا تحت تاءثير احساسات و عواطف گام بر نمى داشت ، بلكه با تمام وجود و عواطف و احساسات و جميع افكار و نيروها و امكانات خود، فانى در خدا بود؛ از اين رو آن حضرت از خدا بود و به خاطر دين و رسالت الهى زندگى مى كرد و در راه محبت خدا و در حال لقاى پروردگارش رحلت فرمود؛پس ((خداى سبحان اول بود و استمرار بود و پايان ))؛ بدين معنا كه هر موضعى ،از هر نوع و هر اندازه كه باشد، اگر قدمى در راه خدمت به دين خدا و اعتلاى كلمه الهى نباشد، ممكن نيست كه از رسول اكرم صلى الله عليه واله صادر شود، نه بدين معنا كه آن حضرت از عواطف و احساسات انسانى نوع بشر بر خوردار نبود، يا اينكه به عواطف و احساسات خويش ميدان نمى داد تا آن طور كه حق طبيعى آن هاست ، در زندگى تاءثير مثبت داشته باشد يا حتى از آنها استفاده مباح نمى كرد، بلكه مى خواهيم بگوييم : هر گاه اين عواطف و احساسات به صورت موضع گيرى هاى علنى و آشكار جلوه كند و حضرت رسول اكرم صلى الله عليه واله در اظهار آن در ملاء عام و حتى گاهى اوقات بر روى منبر اصرار داشته باشد، مى بايست در خدمت رسالت و براى رسيدن به اهداف عاليه رسول خدا صل الله و آله و سلم باشد، حتى آن جا كه حضرت از احساسات و عواطف خود در امور شخصى صرف استفاده مى كند، آن را عبادتى سرشار از بخشش و عطا و غنى از مواهب مى سازد كه بدو توان افزون داده و حضرتش را به قرب الهى نزديك سازد.
آرى آنچه ذكر نموديم ، روايات و اخبار فراوانى را تفسير و تبيين مى نمايد كه از رسول اكرم صلى الله عليه واله در مورد علاقه و محبت آن حضرت نسبت به حسنين عليه السلام وارد شده است ؛ مثلا، حضرت در مورد امام حسن عليه السلام فرمود:
(( ((اللهم ان هذاابنى و اءنا اءحبه ، واءحب من يحبه ؛))
خدايا اين كودك ، پسر من است و او را دوست مى دارم ، او را دوست بدار و نيز هر كس كه او را دوست مى دارد، دوست بدار!))
همچنين فرمود:
(( ((اءحب اهل بيتى الى احسن و احسين ....))
محبوب ترين فرد از خاندانم من ، حسن است و حسين ....))
در اين باره روايات بسيارى وارد شده است .
اين موضع متمايز رسول اكرم صلى الله عليه و آله در قبال حسنين عليهما السلام وآن پرورش بى نظير، بدون شك از دلالت ها و اشارت هاى مهم و فراوانى سرشار است كه ما به گوشه اى از آن اشاره كرديم ،
سزاوار است در اين جا موضع گيرى و گفتار و رفتار رسول اكرم صلى الله عليه و آله رابه هنگام تولد آن دو بيان كنيم تا مطلب بهتر روشن شود.
هنگامى كه مژده ولادت امام حسن عليه السلام به گوش پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، به خانه دخترش زهراى بتول عليه السلام آمد و فرمود:
((يا اءسماء هاتى ابنى ؛ اى اسماء،فرزندم را بياور!))و يا فرمود: ((هاتى ابنى ؛ فرزندم رابياور!))
همچنين پيامبراكرم صلى الله عليه و آله در نامگذارى اين مولود مبارك بر پروردگارش پيشى نگرفت ، تا اين كه وحى الهى نازل شد و به پيامبر خبر داد:((خداوند متعال اين نوزاد را حسن ناميد)). سپس حضرت گوسفندى را قربانى كرد و خود شخصا موى سرش را تراشيد و به اندازه وزن آن ،نقره صدقه داد و با دست مبارك بر سر او نوعى عطر مخلوط موسوم به ((خلوق )) ماليد و نافش را بريد، و كارهاى ديگرى كه در اين باره نقل شده است و ما در اين جا بدان نمى پردازيم .
اين كه حضرت فرمود:((اى اءسماء،فرزندم را بياور!))، آن هم در اولين روز ولادت آن حضرت ،بيانگر معنايى ژرف و هدفى والاست

----------------------------------------------------

معرفی  امام مجتبی ع
نام : حسن .
كنيه : ابو محمد.
نام و كنيه آن حضرت را پيامبر اكرم (ص ) تعيين فرمودند.
القاب : مجتبى , سيد, سبط, زكى , تقى , حجت , بر, امين , زاهد و طيب .
منصب : معصوم چهارم , امام دوم شيعيان و پنجمين خليفه اسلامى .
تـاريـخ ولادت : نـيـمه ماه مبارك رمضان سال سوم هجرى . برخى نيز تولد آن حضرت را سال دوم هجرى دانسته اند. او نخستين فرزند اميرالمؤمنين (ع ) و فاطمه زهرا (س ) است .
محل تولد: مدينه مشرفه , در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى ).
نسب پدرى : اميرالمؤمنين , امام على بن ابى طالب بن عبدالمطلب .
مادر: فاطمه زهرا, دختر پيامبر (ص ).
مـدت امامت : از زمان شهادت پدرش , اميرالمؤمنين (ع ), در رمضان سال چهلم تا صفر سال پنجاه هجرى , به مدت 10 سال .
از اين مدت , هفت ماه و 24 روز را عهده دار امر خلافت مسلمين بود و سپس طى صلحى , آن را به معاوية بن ابى سفيان واگذار كرد.
تـاريـخ و سـبـب شـهـادت : 28 صـفـر سال پنجاه هجرى , در سن 47 سالگى , به وسيله زهرى كه هـمسرش , جعدة بنت اشعث , به تحريك معاوية بن ابى سفيان , به آن حضرت خورانيده بود, پس از چهل روز مسموميت و بيمارى , به شهادت نايل آمد.
محل دفن : قبرستان بقيع , در مدينه منوره , در كنار قبر جده اش , فاطمه بنت اسد.
هـمسران : 1. ام بشير بنت ابى مسعود. 2. خوله بنت منظور. 3. ام اسحاق بنت طلحه . 4. سلمى بنت امرء القيس . 5. جعده بنت اشعث . 6. ام كلثوم بنت فضل بن عباس . 7. هند بنت عبدالرحمن بن ابى بكر.
فرزندان الف ) پسران : 1. زيد. 2. حسن مثنى . 3. عمر. 4. قاسم . 5. عبداللّه . 6. عبدالرحمن .7. ابوبكر. 8. حسين اثرم . 9. طلحه .
ب ) دخـتران : 1. ام حسن . 2. ام حسين . 3. فاطمه . 4. ام سلمه . 5. ام عبداللّه . 6. رقيه .برخى مورخان تـعـداد فرزندان امام حسن (ع ) را بيش از اين مى دانند, اما همگى اتفاق دارند كه نسل آن حضرت , تـنـهـا از طـريـق حسن مثنى و زيد ادامه يافته است . از ميان فرزندان امام حسن (ع ) چهار تن در سرزمين كربلا, در ركاب عمويشان , امام حسين (ع ) به شهادت رسيده و يكى از آنان (حسن مثنى ) نيز در آن معركه به شدت زخمى شد و سپس بهبودى يافت .
 بعضي اصحاب  1. ابراهيم بن مالك اشتر.
2. عبداللّه بن عباس .
3. ابو ثمامه صيداوى .
4. جابر بن عبداللّه انصارى .
5. جارية بن قدامه .
6. جبلة بن على شيبانى .
7. حبيب بن مظاهر اسدى .
8. حذيفة بن اسيد غفارى .
9. رفاعة بن شداد.

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

اعمال عمومى ماه رمضان
1. روزه داشتن . بر افراد مكلف چنان كه عذر شرعى نداشته باشند روزه اين ماه واجب است .
2. صدقه دادن .
3. دورى از گناه . از بهترين كارها در اين ماه دورى از گناه است .
4. قرائت قرآن . ماه رمضان بهار قرآن است . اگر باران در فصل بهار بر زمين ببارد، تابستانى سبز و خرم به دنبال خواهد داشت . از امام صادق (ع ) نقل شده اسن كه با قرآن به استقبال رمضان برويد. ( 127)
5. كراهت داشتن پرخورى . كسانى كه در اين ماه از روزه داشتن محروم اند مكروه است كه پرخورى كنند.
6. خواندن تعقيبات مخصوص . بعد از نماز تعقيبات زير خوانده شود.
الف اين دعا:
الهم ارزقنى حج بيتك الحرام فى عامى هذا و فى كل عام ما ابقيتنى فى يسر منك و عافيه و سعه رزق و لا تخلنى من تلك المواقف الكريمه و المشاهده الشريفه و زياره قبر نبيك صلواتك عليه و اله و فى جميع حوائج الدنيا و الاخره فكن لى . اللهم انى اسئلك فيما تقضى و تقدر من الامر المختوم فى ليله القدر من القضا من القضا الذى لا يرد و لا يبدل ان تكتبى من حجاج بيتك الحرام ، المبرور حجهم المشكور سعيهم المغفور ذنوبهم المكفر عنهم سيئاتهم واجعل فيما تقضى و تقدر ان تطيل عمرى فى طاعتك و توسع على رزقى و تودى عنى امانتى و دينى ، آمين رب العالمين !
بار خدايا! روزى ام كن حج خانه خودت را در اين سال و در هر سال تا زنده ام و به آسانى و تن درستى و فراوانى روزى ، و بر كنارم مدار از اين پايگاههاى گرامى و زيارتگاه هاى شريف و قبر پيغمبرت رحمت تو بر او و خاندانش و در جميع حوائج دنيا و آخرت با من باش ، بار خدايا من از تو مى خواهم در آنچه قضا و مقدر مى كنى از امر حتمى در شب قدر از قضايايى كه برگشت و تغيير ندارد بنويسى مرا در زمره حاجيان خانه كعبه كه حجشان پسنديده و سعى شان پذيرفته و گناهانشان آمرزيده است و بدكرداريشان جبران شده و مقرر كن در قضا و قدر خود كه عمرم را دراز كنى و روزى ام را فراوان كنى و بپردازى از من سپرده و وامم را. اجابت فرما اى پروردگار عالميان !
ب ) اين دعا:
يا على يا عظيم يا غفور يا رحيم انت الرب العظيم الذى ليس كمثله شى و هو السميع البصير و هذا شهر عظمته و كرمته و شرفته و فضلته على الشهور و هو الشهر الذى فرضت صيامه على و هو شهر رمضان الذى انزلت فيه القران هدى للناس و بينات من الهدى و الفرقان و جعلت فيه ليله القدر و جعلتها خيرا من الف شهر فياذ المن و لا يمن عليك من عليك بفكاك رقبتى من النار فيمن تمن عليه و ادخلنى الجنه برحمتك يا الرحم الراحمين !
اى والا و بزرگ اى آمرزنده ، اين معربان ، تويى پروردگار بزرگ گه نيست مانند او چيزى و اوست شنوا و بينا؛ و اين ماهى است كه بزرگش گرداندى گرامى اش داشتى و شرفش بخشيدى و برترش داشتى بر همه ماه ها و آن ماهى است كه روزه اش را بر من واجب كردى و آن ماه رمضانى است كه فروفرستادى در آن قرآن را رهبر مردم ، و گواه درست براى هدايت و فرق حق و باطل و نهادى در آن شب قدر را و قرار دادى آن را بهتر از هزار ماه . اى صاحب منتى كه بر تو منت نباشد، منت گذار بر من به رها كردن تنم از دوزخ بر آنها كه منت نهى بر ايشان و درآور مرا در بهشت به رحمت خود اى مهربان ترين مهربانان !
ج ) اين دعا:
اللهم ادخل اهل القبور السرور، اللهم اغن كل فقير اللهم اشبع كل جائع . اللهم اكس كل عريان . اللهم اقض دين كل مدين . اللهم فرج عن المكروب . اللهم رد كل غريب . اللهم فك كل اسير. اللهم اصلح كل فاسد من امور المسلمين . اللهم اشف كل مريض . اللهم اقض عنا الدين واغننامن الفقر انك على كل شى قدير.
خدايا در آور بر ساكنان گورها شادى را. خدايا غنى كن هر فقير را، خدايا سير كن هر گرسنه را، خدايا بپوشان هر برهنه را. خدايا وام هر بدهكار را بپرداز. خدايا گشايش ده بر هر گرفتار. خدايا برگردان هر آواره را. خدايا رها كن هر اسيرى را خدايا اصلاح كن هر نابسامانى در امور مسلمين را. خدايا بهبود بخش هر بيمار را خدايا بگير رخنه ندارى ما را و به دارايى خود. خدايا بپرداز از ما وام را و بى نياز كن مارا از فقر؛ زيرا تو بر هر چيز توانايى .
7.خواند دعاى مخصوص هر روز. اين دعاها در ضمن اعمال روزهاى اين ماه ذكر مى شود (البته هر روز اين ماه دعا و تسبيحات ديگرى نيز دارد كه در مفاتيح الجنان آمده است .
8. كراهت مسافرت . قبل از گذشتن 23 روز از اين ماه مسافرت هاى غير ضرورى كراهت دارد.
9. رفتار نيك با مردم . در سخنرانى پيامبر (ص ) هنگام آغاز اين ماه ، آمده است كه به بزرگان ، احترام بگذاريد و كودكان را مورد عطوفت و رحمت قرار دهيد و با نزديكان رفت آمد داشته باشيد. و در قسمت ديگرى از اين سخن آمده است كه هر كس در اين ماه اخلاقش را نيكو نمايد جواز عبور از صراط را به دست مى آورد. ( 132) . از ديگر رفتارهاى پسنديده اين ماه افطار دادن به روزه داران است . از پيامبر اكرم (ص ) نقل شده است :
كسى كه روزه دارى را طعام دهد، مانند پاداش به او ثواب مى رسد.
10. آداب افطار
الف ) در هنگام افطار پس از خواندن سوره قدر، دعاى زير خوانده شود:
اللهم لك صمت و على رزقك افطرت و عليك و توكلت .
بار خدايا براى تو روزه گرفتم و بر روزى تو افطار كردم و بر تو توكل نمودم .
ب ) روزه با غذاى حلال و بدون شبهه باز شود و بهتر است با خرما باشد.
ج ) بهتر است افطار بعد از نماز مغرب و عشا باشد مگر آنكه ضعف بر انسان غلبه كرده باشد، يا گروهى منتظرش باشند.
11. خواندن دعاى افتتاح در هر شب .
12. خواندن نافله هر شب .
13. غسل . در شب هاى فرد و تمام شب هاى دهه آخر، غسل مستحب است .
14. آداب سحر.
الف ) خواندن دعاى ابوحمزه ثمالى و دعاى سحر.
ب ) خوردن غذا كه موجب درود ملائكه مى شود.
ج ) ذكر و ياد خدا و خواندن وسوره قدر.
15. خواندن دعاهاى دهه آخر
اعمال ماه از روز سيزدهم تا پايان ماه

نماز گزاردن (مطابق نمازى كه در شب سيزدهم رجب )
درشب سيزدهم

دعاى روز سيزدهم :
اللهم طهرنى فيه من الدنس و الاقذار و صبرنى على كائنات الاقدار و وقفنى فيه للتقى و صحبه الابرار بعونك يا قره العين المساكين !
خدايا پاكيزه ام كن در اين روز از چرك و كثافت و بردبارم كن در آن بر آنچه مقدر است و توفيقم بده در آن براى تقوا و هم نشينى نيكان به يارى ات اى نور چشم مستمندان !
چهاردهم ماه
شب
1. نماز گزاردن
2. خواندن دعاى مجير.
دعاى روز چهاردهم :
اللهم لا تواخذنى فيه بالعثرات و اقلنى فيه الخطايا و الهفوات و لا تجعلنى فيه غرضا لليلا يا والافات بعزتك يا عز المسلمين !
خدايا! مواخذه مكن مرا در اين روز به لغزش ها و در گذر از من در آن از خطاها و بيهوده گويى ها و مكن من را در آن نشانه تير بلاها و آفات به عزت خودت اى عزت مسلمانان !
روز چهاردهم
ولادت امام حسن مجتبى (ع )در سال 3ق .
شب
1. نماز گزاردن .
2. خواندن دعاى مجير
3. خواندن زيارت امام حسين (ع ).
آشنايى با زندگى امام مجتبى (ع )
امام حسن (ع ) در شب نيمه رمضان سال دوم يا سوم هجرى در مدينه به دنيا آمد و در سال 28 صفر 49 هجرى در مدينه به شهادت رسيد و در قبرستان بقيع به خاك سپرده شد. پدر بزرگوارش حضرت اميرآل مؤ منين (ع ) و مادرش حضرت فاطمه (س ) است .
شيخ مفيد، فرزندان حضرت را پانزده تن ذكر نموده است .
زندگى آن بزرگوار به سه بخش تقسيم شده است :
اول . دوره پيامبر (ص ): اين دوره ايام كودكى ايشان بود و از حادثه هاى بزرگ آن حضور ايشان به همراه رسول خدا و پدرش على (ع )و مادرش ‍ فاطمه (س ) و برادر بزرگواش حسين (ع )براى مباهله با يهوديان نجران را مى توان ياد كرد.
دوم . دوره على (ع ): اين دوره ، طولانى ترين دوره زندگى حضرت بود. در اين مقطع كه سى سال به درازاكشيد، به حادثه هاى تلخى چون سقيفه ، شهادت مادر، و صبر طاقت فرساى پدر منجر شد. به حكومت رسيدن پدرش على (ع )نيز در اين برهنه اتفاق افتاد.
سوم . دوره امامت : زمان امامت حضرت ، مصادف با اقتدار حكومت معاويه در شام بود. مكاتبات حضرت با معاويه ، و حركت براى نبرد با او و صلح تحميلى از وقايع اين ايام بود. ( 155)
از سخنان آن حضرت است :
اللوم ان لا تشكر النعمه .
پستى ، آن است كه نعمتها را سپاس نگويى .
شانزدهم ماه
دعاى روز شانزدهم :
اللهم وفقنى فيه لموافقه الابرار و جنبنى فيه مرافقه الاشرار و اونى برحمتك الى دار القرار بالهيتك يا اله العالمين !
خدايا! توفيقم ده در اين روز براى مافقت با نيكان و بركنارم دارد از همراهى بدان و جايم ده به مهرت در دارالقرار به الهيت خودت ، اى معبود جهانيان !
هفدهم ماه
وقوع جنگ بدر در سال 2 ق .
دعاى روز هفدهم :
اللهم اهدنى فيه لصالح الاعمال واقض لى فيه الحوائج و الاماليامن لا يحتاج الى التفسير و الواسل يا عالما بما فى صدور العالمين صل على محمد و اله محمد الطاهرين !
خدايا ره نمايم در اين روز براى اعمال شايسته و بر آور برايم در آن حاجت ها و آرزوها را اى كه نيازى ندارى به تفسير و بازرسى اى داناى به آنچه در سينه هاى جهانيان است ، رحمت فرست بر محمد و خاندان پاكش ‍
هجدهم ماه
دعاى روز هجدهم :
اللهم افتح لى فيه ابواب الجنات و اغلق عنى فيه ابواب النيران و وقفنى فيه لتلاوه و القران يا منزل السكينه فى قلوب المومنين !
خدايا! بگشا بر من در اين روز در هاى بهشت را، و ببند بر من در آن درهاى دوزخ را و توفيقم بده در آن براى خواندن قرآن ، اى نازل كننده آرامش در دل هاى مومنان !
بيست يكم ماه
شهادت حضرت امير (ع )در سال 40 هجرى .
شب
اعمال مشترك شب قدر ذكر آن در اعمال شب نوزدهم گذشت .
روز
1. اعتكاف . يك عمل مستحبى است كه انسان به مدت 3 روز يا بيشتر جهت عبادت در مسجد مى ماند و در دهه آخر اين ماه ، فضيلت فراون دارد.( 157)
2. دعاى روز بيست و يكم :
اللهم اجعل فيه الى مرضاتك دليلاو لا تجعل للشيطان فيه على سبيلا و اجعل الجنه لى منزلاو مفيلا يا قاضى حوائج الطالبين !
خدايا مقرر كن در اين روز برايم به سوى رضايت هايت دليلى و مده در آن راهى بر شيطان و مقرر كن بهشت را منزل و آرمگاهم اى برآونده حاجات جويندگان !
بيست و دوم ماه
دعاى روز بيست و دوم
اللهم افتح لى فيه ابواب فضلك و انزل على فيه بركاتك و وقفنى فى لموجبات مرضاتك و اسكنى فيه بحبوبات جناتك يا مجيب دعوه المضطرين !
خدايا بگشا بر من در آن درهاى فضيلت را و نازل كن بر من در آن بركاتت را و توفيقم ده براى اسباب خشنودى ات و سكونتم ده در ميان بهشت اى اجابت كننده دعاى درماندگان .
بيست و سوم ماه
شب
احتمال اين كه شب قدر، اين شب باشد، از دوشب ديگر بيشتر است .
1. به جا آوردن اعمال شب قدر.
2. خواندن دعاب فرج : اللهم كن لوليك الحجه بن الحسن ....)
3. خواندن سوره هاى عنكبوت و دخان .
4. خواندن هزار بار سوره قدر.
5. خواندن دعاى مخصوص .
روز
دعاى روز بيست سوم :
اللهم اغسلنى فيه الذنوب و طهرنى فيه من العيوب و امتحن قلبى بتقوى القلوب يا مقلب عثرات المذنبين !
خدايا بشوى مرا در اين روز از گناهان و پاك كن مرا در آن از عيب و بياز ما در آن دلم را به تقوا اى گذرنده از لغزش هاى گنهكاران .
بيست و چهارم ماه
دعاى روز بيست و چهارم :
اللهم انى اسئلك فيه ما يرضك و اعوذبك مما يوذيك و اسئلك التوفيق فيه لان اطعيك و لا اعصيك يا جواد السائلين !
خدايا از تو مى خواهم در اين روز آنچه تو را خشنود مى سازد و پناه مى برم به تو از آنچه آزارت دهد و از تو توفيق مى خواهم در آن براى فرمانبريت و ترك عصيانت ؛ اى بخشنده بر سوال كنندگان !
بيست و پنجم ماه
دعاى روز بيست و پنجم :
اللهم اجعلنى فيه محبا لا وليائك و معاد يا لا عدائك مستنا بسنه خاتم انبيائك يا عاصم قلوب النبيين !
خدايا! قرارم ده در اين روز دوست دوستانت و دشمن دشمنانت و بر روش ‍ خاتم پيغمبرانت اى نگهدارنده دل پيامبران !
بيست و ششم ماه
دعاى روز بيست و ششم :
اللهم اجعل سعيى فيه مشكورا و ذنبى فيه مغفورا و عملى فيه مقبولا و عيبى فيه مستورا يا اسمع السامعين !
خدايا قرار ده سعى مرا در اين روز با قدر دانى و گناهم را در آن ، آمرزيده و علمم در آن پذيرفته ، و عيبم در آن نهفته گردان ، اى شنواترين شنودگان !
بيست و هفتم ماه
شب
1. خواندن دعا: امام سجاد (ع )دعاى زير را در اين شب مكرر مى خواند: اللهم ارزقنى التجافى عن دار الغرور و الانابه الى دار الخود و الا ستعداد للمت قبل حلول الفوت !
خدايا دورى كزيدن از خانه غرور و فريب و بازگشت به سوى خانه جاويدان . و آمادگى براى مرگ پيش از فرارسيدنش را روزى من گردان !
دعاى روز بيست و هفتم ماه :
اللهم ارزقنى فيه فضل ليله القدر و صير فيه امورى من العسر الى اليسر واقبل معاذيرى و حط عنى الذنب و الوزر يا روفا بعباده الصالحين* !
خدايا! روزى كن به من در اين روز، فضل شب قدر را، و كارهاى مرا در آن از دشوارى به آسانى بگردان و روزه هايم را بپذير، گناه و وزر مرا بريز، اى مهربان بر بندگان شايسته خود!
بيست و هشتم ماه
دعاى روز بيست و هشتم :
اللهم و فر حظى فيه من النوافل و اكرمنى فيه با حضار المسائل و قرب فيه و سيلتى اليك من بين الوسائل يا من لا يشغله الحاح الملحين .
خدايا! زياد كن بهره مرا در اين روز از نوافل ، و گرامى دار مرا در آن به حاضر كردن مسائل دينى ، و نزديك كن در آن وسيله ام را به در گاهت از ميان ديگر وسيله ها، اى كسى كه بازت ندارد از بخشش ، اصرار اصرار كنندگان !
بيست و نهم ماه
جنگ حنين در سال 8 ق .
دعاى روز بيست و نهم :
اللهم غثنى فيه بالرحمه و ارزقنى فيه الوفيق و العصمه و طهر قلبى من غياهب التمته يا رحيما بعباده المومنين !
خدايا! در اين روز مرا به رحمت خود در پوشان ، و روزى كن به من در آن توفيق خوددارى از گناهان و پاك كن دلم را از تاريكى هاى تهمت ، اى مهربان بر بندگان با ايمان خود!
سى ام ماه
شب
1. خواندن دعا وداع با ماه رمضان .
2. زيارت امام حسين (ع ).
3. محاسبه اعمال يك ماه .
4. خواندن سوره هاى : كهف ، انعام و تين .
5. خواندن دعاى زير:
اللهم لاتجعله اخر العهد من صيامى لشهر رمضان و اعوذبك ان يطلع فجر هذه الليله الا و قد غفرت لى !
خدايا! اين روز را آخرين دوران روزه گرفتن من در ماه رمضان قرار مده و پناه برم به تو از اين كه بر آيد سپيده دم اين شب ، جز آن كه مرا آمرزيده باشى .
6. گفتن صد مرتبه : استغفرالله ربى و اتوب اليه
روز
1. خواندن دعا. دعاى زير از اميرالمؤ منين (ع ) براى روز آخر ماه رمضان نقل شده است .
اللهم انى اسئلك اخباب المخبتين و اخلاص الموقنين و مرافقه الابرار و استحقاق حقائق الايمان و الغنيمه من كل بر و السلامه من كل اثم و وجوب رحمتك و عزائم الايمان و الغنيمه من كل بر و السلامه من كل اثم و وجوب رحمتك و عزائم مغفرتك و الفوز بالجنه و النجاه من النار!
خدايا! من از تو مى خواهم دل دادن دلدادگان را و اخلاص معتقدان و همراهى نيكان و استحقاق حقيقت ايمان و بهره ورى از هر خبر و سلامت از هر گناه و لزوم رحمت تو و تصميم آمرزشت ، و رسيدن به بهشت ونجات از دوزخ را.
2. توسل به امامان (ع ).
مرحوم ميرزا جواد ملكى تبريزى فرموده است : چون اين روز روز عرضه اعمال است در آخر آن به ائمه (ع )توجه كنيد و با تضرع و تواضع ، از آنان طلب اصلاح كارهاى خويش را بنمايد.
دعاى روز سى ام :
اللهم اجعل صيامى فيه بالشكر و القبول على ما ترضاه ويرضاه الرسول محكمه فروعه بالاصول بحق سيدناو محمد و اله الطاهرين و الحمد لله رب العالمين !
خدايا روزه ام را در اين ماه به قدر دانى و پذيرش مقرون كن آنچنان كه تو بپسندى و پسندد حضرت رسول ، در حال ى كه استوار باشد فروعش بر اصول به حق سرور ما محمد (ص )، و آل پاكش و سپاس از آن خداست پروردگار جهانيان !
شوال
روز اول ماه
عيد فطر
شب
1. غسل بعد از غروب خورشيد.
2. غسل در آخر شب .
3. شب زنده دارى . امام سجاد (ع )اين شب را احيا مى داشت و مى فرمود كه اين شب كم تر از شب قدر نيست .
4. نماز گزاردن .
5. خواندن دعاى امام حسين (ع ).
6. ده مرتبه خواندن دعاى يا دائم الفضل ....
7. جدا نمودن فطريه از اموال .
8. خواندن تعقيب مخصوص كه بعد از نمازهاى مغرب ، عشا، صبح و نماز عيد قرائت مى شود:
الله اكبر الله اكبر لا اله الا الله و الله اكبر و الله الحمد ، الحمد لله على ما هدينا و له الشكر على ما اولينا.
خدا بزرگتر است ، خدا بزرگ تر است . نيست معبود حقى جز خدا و خدا بزرگتر است . خدا بزرگتر است . از آن خداست . سپاس . سپس خدا را بر آنچه ما را ره نمود و خدا را شكر بر آنچه به ما بخشيد.
روز
1 - غسل .
2 - پرداختن فطريه قبل از نماز عيد.
افطار نمودن قبل از نماز عيد (كه بهتر است با تربيت امام حسين (ع )باشد.)

4 - پوشيدن لباس پاكيزه و استعمال بوى خوش .
5 - خواندن نماز عيد فطر.
6 - خواندن دعاى ندبه .
7 - خواندن زيارت امام حسين (ع ).
8 - خواندن بعضى ادعيه .
ترك روزه . روزه گرفتن در اين روز حرام است .

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0

شرح دعاي روز دوازدهم ماه مبارك رمضان/

آيت‌الله مجتهدي: به عيب خودتان بپردازيد نه به عيب ديگران

خبرگزاري فارس: مرحوم آيت‌الله مجتهدي تهراني شرحي كوتاه بر دعاهاي روزانه ماه مبارك رمضان دارد. اين عالم رباني در بخشي از شرح دعاي روز دوازدهم مي‌گويد: خوش به حال بنده‌اي كه به عيب خودش مي‌پردازد و به عيب ديگران كاري ندارد.

به گزارش خبرنگار آيين و انديشه فارس در دعاي روز دوازدهم ماه رمضان مي‌خوانيم: «اللّهمّ زَينّي فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ واسْتُرني فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكَفافِ واحْمِلني فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ وامِنّي فيهِ من كلِّ ما أخافُ بِعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الخائِفين»
«خدايا زينت ده مرا در آن با پوشش و پاكدامنى و بپوشانم در آن جامه قناعت و خوددارى و وادارم نما در آن بر عدل و انصاف و آسوده‌ام دار در آن از هر چيز كه مي‌ترسم به نگاهدارى خودت اى نگه‌دار ترسناكان.»

* شرح فرازهاي دعا

آيت الله مجتهدي تهراني در شرح «اللّهمّ زَينّي فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ» مي‌گويد: خدايا روزي كن من را در ماه رمضان و به دو چيز زينت بده. ستر و عفاف. ستر يعني اينكه گناهان مردم را مخفي كنم. به ما چه ارتباطي دارد كه فلاني عيب دارد؟ خوش به حال بنده‌اي كه به عيب خودش مي‌پردازد و به عيب ديگران كاري ندارد. اگر رفيقت هم عيب دارد به كسي نگو. غيبت حرام است و عمل چهل روز را از بين مي‌برد و اعمال خوب غيبت كننده را در نامه اعمال شخص غيبت شونده مي‌نويسند.
وي مي‌افزايد: خوبي‌هاي مردم را بيان كنيد. مثلاً درباره انقلاب، خوبي‌هاي آن را بيان كنيد. مراجع تضعيف انقلاب را جايز نمي‌دانند. اگر كسي پشت انقلاب حرف بزند و انقلاب را تضعيف كند و آمريكا بيايد، وضع ما بد مي‌شود باز اگر خداي ناكرده انقلاب بد باشد آنها از بد، بدترند.
اين استاد اخلاق ادامه داد: آن‌ها كه به عيب ديگران كاري ندارد، بهترين زينت را دارند. حديث داريم خوش به حال كسي كه به عيب خود پرداخته به عيب ديگران كاري ندارد.
وي در ادامه اظهار مي‌كند: در ادامه دعا عفاف آمده است. عفاف يعني اينكه گناه نكنيم و عفت نفس داشته باشيم كه گناه نكردن است. پس بيان نكردن گناه ديگران و داشتن عفاف اولين دعايي است كه در اين روز از خدا مي‌خواهيم.
اين استاد بزرگ حوزه علميه در ادامه در شرح فراز «واسْتُرني فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكَفافِ» مي‌گويد: خدايا من را به دو چيز مستور كن؛ يكي لباس قناعت و ديگري كفاف. كفاف يعني اينكه زندگي را بگذرانيم. اگر مال و ثروت زياد داشته باشيم گرفتار مي‌شويم و اگر دستمان پيش كسي دراز باشد ذليل مي‌شويم پس از خدا بخواهيم كه به اندازه كفاف زندگي به ما بدهد. قناعت هم به انسان عزت مي‌دهد و كسي كه قناعت دارد خدا او را عزيز مي‌كند.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در ادامه در تشريح «واحْمِلني فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ وامِنّي فيهِ من كلِّ ما أخافُ» مي‌گويد: خدايا من را عادل كن و كاري كن انصاف داشته باشم و خدايا از هرچه كه من از آن مي‌ترسم من را امان ده. اگر كسي ما را تهديد مي‌كند به ما ايمني بده كه كسي نتواند به ما تعرض كند.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در پايان سخنان خود مي‌گويد: در پايان دعا مي‌گويم «بِعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الخائِفين» يعني به عصمت و حفظ و نگهباني خودت اي كسي كه خائفين و ترسناكان را نگهداري مي‌كني. اي كسي كه هركه به تو متوسل مي‌شود از او نگهداري مي‌كني. خدايا درباره ما اين دعاها را مستجاب بفرما .

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0